Nazwa miejscowa Kraków, jako określenie wawelskiego i podwawelskiego zespołu osadniczego, występuje po raz pierwszy w relacji podróżnika arabskiego Ibrahima ibn Jakuba. Kolejnym dokumentem w którym wymienia się nazwę Kraków jest akt Dagome iudex, czyli wadliwe streszczenie na mocy którego Mieszko I z żoną Oda i synami Mieszkiem i Lambertem oddają swoje państwo pod opiekę stolicy Apostolskiej. Kraków jako nazwa jest zaliczana do grupy nazw dzierżawczych i mających bardzo czytelną odimienna budowę. Sugeruje ona siedzibę Kraka, zatem mozna przypuszczać że imię takie rzeczywiście istniało poza legendą. Racjonalnie odczytując historię miasta zamkniętą w jego nazwie należałoby przyjąć, że w nieznanym dokładnie czasie niejaki Krak założył gród, który zwano Krakowem i tyle wynika z samej nazwy. Wiadomości spoza źródeł historycznych wskazuje natomiast, że gród Kraka był znaczny i odegrał dużą rolę ponieważ jego nazwa utrwaliła się w tradycji. Nie ma wątpliwości, że początkowo łączyła sie tylko i wyłacznie z jednym pojedyńczym obiektem, bedącym siedzibą Kraka i jego następców, których można potraktować jako swoistych "władców" plemiennych. Szukając tego obiektu w zespole osadniczym aktualnego Krakowa, należałoby wziąć pod uwagę przede wszystkim Wawel. Za tym twierdzeniem przemawiają wprawdzie wątłe ślady grodu na wzgórzu wawelskim, które dają sie łączyć z rodziną wielkich grodów epoki plemi Potwierdzają to wczesne i stosunkowo liczne obiekty skaralne wzgórza wawelskiego, które musiało być zatem w początkach chrześcijaństwa polskiego najważniejszą siedzibą licznej elity władzy. Przemawia za tym wreszcie znaczne i trwałe osadnictwo u stóp Wawelu, które razem z Wawelem tworzyć musiało krakowskie pramiasto, a równocześnie trzon osadniczy rejonu górnej Wisły. Znaczenie i dynamikę rozwoju Krakowa wczesnośredniowiecznego podkreśla, potwierdzona badaniami, obecność już od drugiej połowy X w. kamiennych budowli: pałacu władcy i licznych kościołów.